Goy's profileDHVPBlogNetwork Tools Help

DHVP

Goy Tancharoenwong

March 18

My neighbor

เพื่อนบ้านของฉัน...ชอบทักทายฉันเป็นประจำว่า ฉันเดินทางบ่อย ไม่ค่อยเห็นหน้าค่าตา
เราไม่ค่อยได้มีบทสนทนากันบ่อยนัก แต่ก็ยิ้มให้กันเป็นประจำเวลาเดินสวนกัน ฉันไม่เคยรู้จักชื่อเขา
และเขาก็ไม่เคยรู้จักชื่อของฉัน

และแล้วเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา...เขาก็ย้ายออกไป พร้อม ๆ กับสัญญาณอินเตอร์เน็ตชื่อว่า LDMUSIC ที่ฉันแอบขโมยใช้เป็นประจำ
ก็หายไปด้วย ฉันรอแล้วรอเล่าว่าเมื่อไหร่สัญญาณจะกลับมา จนในที่สุด ฉันจึงรู้ได้ว่า เพื่อนบ้านของฉันคนนี้นี่เองที่เป็นเจ้าของ
สัญญาณ และคงไม่มีทางที่ฉันจะแอบใช้ของฟรีได้อีกต่อไป

เหตุการณ์ไม่ค่อยดีนัก ฉันอึดอัดใจมากที่ต้องอยู่ในป่าเขาตามลำพัง และขาดการติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอก
อพาร์ทเมนต์ออฟฟิศจึงให้เบอร์ "คุณเจมี่" ผู้รับผิดชอบและดูแลการติดเคเบิลและอินเตอร์เน็ต ฉันจึงโทรหาคุณเจมี่ด้วยความรวดเร็ว

ฉัน:      คือ ฉันอยากติดอินเตอร์เน็ตค่ะ
เจมี่:     ขอที่อยู่ด้วย?
ฉัน:      อพาร์ทเม้นต์ 1105
เจมี่:     อ่อ...คุณนั่นเอง ผมเพิ่งย้ายออกมา จำผมได้มั้ย? ผมอยู่ห้อง 1104
ฉัน:      โอว...โลกช่างกลมอะไรอย่างนี้
เจมี่:     ผมไปติดตั้งให้ได้ ไม่ต้องเสียค่าติดตั้ง แต่หากคุณติดต่อ Comcast โดยตรงคุณต้องเสียค่าติดตั้งประมาณ 70 เหรียญ
ฉัน:      เร็วที่สุดได้เมื่อไหร่คะ?
เจมี่:     วันนี้ก็ได้ เด๋วผมจะไปภายในห้านาที

พอรถเขามาจอด ฉันก็จำได้แล้วว่า เขานั่นเองที่เป็นเจ้าของรถกระบะคันสีเงิน คำแรกที่เขาทักฉัน ยังคงเหมือนเดิม
"คุณนี่เอง คนที่เดินทางบ่อย ๆ" ฉันถามเขาถึงเหตุผลที่เขาย้ายออกไป เขาบอกฉันว่า เขาพึ่งซื้อบ้านหลังใหม่ ห่างออกไปประมาณ
หนึ่งชั่วโมง ฉันจึงแอบถามเขาเรื่อง LDMUSIC เขาก็หัวเราะพร้อมกับบอกว่า มิน่าล่ะ คุณถึงรีบโทรมาให้ติดอินเตอร์เน็ต คุณขโมย
สัญญาณผมใช้นี่เอง

ฉันจึงถามว่า ทำไมคุณไม่ตั้ง Security เขาบอกฉันว่า เขาตั้งไม่เป็น นั่นคือเหตุผลที่ฉันแอบใช้สัญญาณของเขาได้ร่วมปี
ฉันตัดพ้อนิดหน่อยว่า คุณน่าจะย้ายออกตอนพฤษภาคม ช่วยฉันอีกนิดก็ไม่ได้ แล้วเราก็คุยกันเรื่องสัพเพเหระระหว่างที่เขาก็ติดตั้งไปพลาง

จนท้ายที่สุด...เนื่องจากชั้นเป็น End user ที่ดี ชั้นจึงกดคลิก ๆ install หาสัญญาณเองไม่เป็น เขาจึงจัดการทำให้ฉัน พร้อมกับพูดประโยคสุดท้าย
ก่อนจากไปว่า "Oh! man, I can do what the Vandy girl can't, hahaha"

February 13

I'm back

ตอนแรกว่าจะร้างลาวงการ แต่มันมีเรื่องให้ "ต้อง" อัพซะจริง ๆ

มาเรียนต่อต่างประเทศแล้วได้ภาษา...ขอรับรองว่า "ไม่เป็นความจริงทุกประการ"
อยู่มานานแล้ว แต่ยังโชว์ความโง่ได้ไม่เว้นแต่ละวัน ล่าสุด ไปซื้อของที่ Walmart ตามปกติ
เราก็ยื่นบัตรเครดิตจะชำระค่าสินค้า

ป้า (พนักงาน):  Debit or credit?
เรา:                  Credit
ป้า:                   May I see your id, please?
(เราก็ยื่นใบขับขี่หน้าตาแป้นแล้นไปให้ป้า พร้อมรอยยิ้มหวานฉ่ำ)

ป้า:                  Oh! you are from Kentucky.
เรา:                 Open-mouthed
(เงียบไปประมาณสิบห้าวินาที ป้าก็เปิดประเด็นถามต่อ)

ป้า:                  Do you have power?
เรา:                 Power?
ป้า:                 Yes, power.
เรา:                Sarcastic (Power อะไรวะ?)
ป้า:                  I heard that some parts of Kentucky was hit by the ice storm, and was still blackout.
เรา:                 Oh! I live here, just going back there on weekend.
ป้า:                  Oh! you go to school here?
เรา:                 Yes

(อะไรกันเนี่ย?? จาก context ไม่สามารถอนุมานได้ว่าป้ากำลังพูดเรื่องไฟฟ้า เหอ ๆ  -_-")

------------------------------------------------------

เรื่องที่สอง เนื่องจาก ก.ต. ยังไม่ได้รับรองมหาวิทยาลัยที่เราศึกษาอยู่
ดังนั้น เราจึงต้องกลับไปดำเนินการให้มหาลัยมีชื่อใน list ก.ต. อันทรงเกียรติ (เหรอ?) ให้ได้
ก็เลยไหว้วานเพื่อนรักเพื่อนแค้น "แอม" ให้ไปจัดการ เมื่อตะกี๊แอมก็โทรมารายงานพร้อมด้วยเสียงจิกตีว่าให้รีบเอากระดาษมาจด ๆ
แล้วก็เล่าให้ฟังว่า...

พนักงาน:   น้องก็ต้องให้เพื่อนน้อง..ทำ หนึ่ง)... สอง)... สาม)... ว่าแต่เพื่อนน้องเรียนอยู่มหาลัยอะไรคะ?
แอม:          Vanderbilt ค่ะ
พนักงาน:    อะไรนะคะ?
แอม:         Sarcastic  Vanderbilt ค่ะ (อะไรของมัน?)
พนักงาน:    อืม..มันตั้งอยู่ที่ไหนหรอคะน้อง?
แอม:           เมกาค่ะ
พนักงาน:    เอ่อ..หลักสูตรอะไรล่ะคะ?
แอม:           ก็ LL.M. อ่ะค่ะ
พนักงาน:    อ่อ..หรอคะ..นั่นแหละค่ะ น้องก็ต้องให้เพื่อนน้องไปหามานะคะว่าแรงค์มหาลัยเพื่อนน้องมันเท่าไหร่ หลักสูตรได้รับการรับรองจากที่ไหนบ้างรึยัง?

(อะไรกันเนี่ย?? แวนดี้จงเจริญ!!)

November 06

ไม่รักแต่คิดถึง

ชีวิตบางช่วงที่เกี่ยวกัน
เราได้แลกเปลี่ยนซึ่งความฝัน
หลายครั้งหลายหนหัวใจไม่ตรงกัน
แต่รู้กัน ต่างคนมีน้ำใจ

เธอไม่ต้องนวลอย่างดวงจันทร์
และฉันไม่ใช่ดวงตะวันฉาย
รู้เพียงเป็นคนคบกันตามสบาย
เมื่อร้างไกล ห่วงใยก็แล้วกัน

ไม่สำคัญว่าเธอมีใคร
ไม่ใช่กงการอะไรของฉัน
ไม่สนใจเมื่อเธอสุขสันต์
ขอรู้เพียงวันที่เธอไม่มีใคร

(ต่างหนทางของต่างเรานั้น
ถึงแม้ว่าเราจะไกลสักเพียงไหน)

ยังไม่ประคองถ้าเธอล้ม
ถ้าเธอลุกขึ้นยืนได้เองไหว
ขอรู้ขอเห็นว่าเธอเดินเองได้
จะขอมองดูไกล ๆ อย่างชื่นชม

ไม่รักแต่คิดถึง...

p.s. ขออำลาวงการ space :D
September 22

เก่าไป ใหม่มา

(เก่าไป) โลกมันเปลี่ยนไป (ใหม่มา)ไม้ยังผลัดใบ
(เก่าไป) น้ำก็ยังเปลี่ยนทาง (ใหม่มา) ของก็ยังเปลี่ยนมือ
(เก่าไป) แชมป์ยังเปลี่ยนคน (ใหม่มา) พ้นตำแหน่งไป
(เก่าไป) น้องที่มาสุดแรง (ใหม่มา) เขาก็แซงพี่ไป

สัจธรรมมันเป็นสัจธรรม เป็นความจริงอันยิ่งใหญ่
ปฏิทินเรายังฉีกมันไป ให้แผ่นใหม่มาแทน

(เก่าไป) ยึดไม่อยู่หรอก (ใหม่มา) ล็อคไม่อยู่มือ
(เก่าไป) ยื้อก็คงเหนื่อยฟรี (ใหม่มา) คิดก็คงเหนื่อยใจ
(เก่าไป) รับการเปลี่ยนแปลง (ใหม่มา) รู้การเปลี่ยนไป
(เก่าไป) คิดแล้วคงสุขใจ (ใหม่มา) พร้อมให้วันใหม่มา

คลื่นลูกเก่าหายไป คลื่นลูกใหม่ย่อมมีมาแทน มีมาแทน
ของอันเก่าหายไป ของอันใหม่ย่อมมีมาแทน มีมาแทน

p.s. ไม่มีอะไรหรอก แค่รู้สึกใจหายเมื่อรู้ว่า พี่ ๆ หลายคนกำลังจะกลับบ้าน เด็กรุ่นใหม่ ก็เริ่มมากัน
หมุนเวียนกันแบบนี้เป็นรุ่น ๆ ไป
September 15

when it's cloudy and windy

เป็นไรวะเนี่ย???

คิดถึงวรี..

คิดถึงพี่ทัก..

คิดถึงพี่พร..

คิดถึงพ่อ..

คิดถึงแม่..

คิดถึงปีโป้..

คิดถึงเยลลี่..

คิดถึงน้องกว้าง..

ฤดูหนาวไม่อบอุ่นเหมือนก่อน..

เรื่องราวเป็นเพียงตะกอนทับถม..

คิดถึงวันเวลาเก่า ๆ กับที่ ๆ เราเคยชื่นชม..

ตอนนี้เหลือแค่เพียงสายลม "สายเดิม"..่